با توجه به انجمن بیماری های مربوط به خودایمنی آمریکا (AARDA)، 50 میلیون نفر از اهالی آمریکا مبتلا به بیماری های خود ایمنی هستند.

تجهیزات پزشکی در شیراز 

بیماری های خود ایمنی بدن زمانی شروع می شوند که سیستم ایمنی که از بدن انسان در مقابل بیماری ها محافظت می کند، سلول های سالم را به عنوان یک عامل نفوذی خارجی در نظرمی گیرد. در نتیجه، سیستم ایمنی به سلول های سالم واکنش نشان داده و به آن ها حمله ور می شود.

یک بیماری اتوایمیون می تواند بر یک یا چند نوع مختلف از بافتهای بدن تأثیر بگذارد. همچنین می تواند در سطوحی خاص، باعث رشد غیر طبیعی بدن و تغییرات در عملکرد عضو شود.

80 نوع بیماری خودایمنی وجود دارد که بسیاری از آنها علائم مشابهی دارند.

 ممکن است فردی در یک زمان خاص مبتلا به چند بیماری خود ایمنی شود.

بیماری های خود ایمنی معمولا بین دوره های بهبودی (علائم کم و یا بدون علائم) و انعطاف پذیری (علائم بدتر شدن) نوسان می کنند.

درواقع اتوایمیون بودن، یک حالت خاص است که می تواند بروز کند و در قالب یک یا چند بیماری نمود پیدا کند و یا به صورت نهفته و غیر فعال باقی بماند.

در حال حاضر در درمان بیماری های خودایمنی، بر کاهش علائم و جلوگیری از بروز عوارض تمرکز می شود زیرا هیچ درمان دارویی برای این دست بیماری ها وجود ندارد.

به گفته AARDA، 75 درصد از مبتلایان به این بیماری زنان هستند.

خطر ابتلا به بیماری های خود ایمنی در آفریقایی-آمریکایی ها، اسپانیایی ها و بومیان آمریکایی رو به افزایش است.

 

انواع

 شایع ترین بیماری های خود ایمنی کدامند؟ هر کدام از این بیماری ها چه ارگان هایی را تحت تاثیر خود قرار می دهند؟

آرتریت روماتوئید: التهاب مفاصل و بافت اطراف آن

لوپوس اريتماتو سیستمیک: پوست، مفاصل، کلیه ها، مغز و سایر اندام ها را تحت تاثیر قرار می دهد

بیماری سلیاک (spue): واکنش به گلوتن (که در گندم، چاودار و جو یافت می شود) باعث ایجاد آسیب به پوشش روده کوچک

کم خونی فقر آهن: کاهش میزان گلبول قرمز ناشی از عدم توانایی جذب ویتامین B-12

ویتیلیگو: تکه های سفید روی پوست ناشی از از دست دادن رنگدانه است

اسکلرودرمی: یک بیماری بافت همبند است که باعث تغییر در پوست، عروق خونی، عضلات و اندام های داخلی می شود

پسوریازیس: یک بیماری پوستی است که موجب قرمزی و تحریک و همچنین تکه های ضخیم، پوسته پوسته و نقره ای سفید می شود

بیماری های التهابی روده: گروهی از بیماری های التهابی روده بزرگ و روده کوچک

بیماری حشیموتو: التهاب غده تیروئید

بیماری آدیسون: نارسایی هورمون آدرنال

بیماری گریوز: غده تیروئید بیش از حد فعال است

آرتریت واکنشی: التهاب مفاصل، مجرای ادرار و چشم؛ ممکن است زخم بر روی پوست و غشاهای مخاطی ایجاد کند

سندرم Sjögren: غده هایی را تولید می کند که اشک و بزاق را ایجاد می کنند که سبب خشکی چشم و دهان می شود. ممکن است کلیه ها و ریه ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

دیابت نوع 1: تخریب سلول های تولید کننده انسولین در پانکراس

 

علل

چه چیزی باعث می شود سیستم ایمنی بدن به سلول های سالم حمله کند؟

علت بیماری های خودایمنی ناشناخته است. نظریه های بسیاری در مورد علل بیماری های خود ایمنی وجود دارند، از جمله:

 

باکتری یا ویروس

مواد مخدر

تحریک کننده های شیمیایی

تحریک کننده های محیطی نظیر شک های روحی (ناراحتی شدید، استرس، عصبانیت و ...)

همچنین در برخی موارد زمینه های ارثی نیز مشاهده شده اند.

علائم

تعمیر دستگاه های پزشکی در شیراز

علائم یک بیماری خود ایمنی چیست؟

از آنجا که بسیاری از انواع مختلف بیماری های خود ایمنی وجود دارند، علائم متفاوت هستند. با این حال، نشانه های رایج عبارتند از خستگی، تب، التهاب و ناراحتی عمومی (احساس درد).

بیماری های خود ایمنی بسیاری از قسمت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. شایع ترین عضو ها و بافت های آسیب دیده عبارتند از:

مفاصل

عضلات

پوست

سلول های قرمز خون

رگ های خونی

بافت همبند

غدد درون ریز

 

تشخیص

بیماری های خودایمنی چگونه تشخیص داده می شوند؟

به طور معمول، سیستم ایمنی بدن شما آنتی بادی هایی (پروتئین هایی که مواد خاصی را می شناسند و از بین می برند) تولید می کند و توسط این آنتی بادی ها در برابر مهاجم های مضر از بدن شما محافظت می کند.

 این مهاجمان عبارتند از:

ویروس ها

باکتری ها

انگل ها

قارچ

هنگامی که فردی بیماری خود ایمنی داشته باشد، بدن آن فرد آنتی بادی را در برابر برخی از بافت های خود تولید می کند.

تشخیص بیماری خود ایمنی شامل شناسایی آنتی بادی هایی که بدن بیمار تولید می کند است .

 

آزمایشات زیر برای تشخیص بیماری خودایمنی استفاده می شود:

تست های آنتی بادی: این ها هر کدام از چندین آزمایش هستند که برای آنتی بادی های اختصاصی به بافت های خود نگاه می کنند.

تست آنتی بادی ضد انسدادی: که به دنبال آنتی بادی های ضد هسته ای که به هسته سلول های بدن انسان حمله می کنند است.

شمارش کامل خون: این آزمایش تعداد سلول های قرمز و سفید در خون شما را اندازه گیری می کند. هنگامی که سیستم ایمنی بدن فرد به طور جدی مبارزه می کند، این عدد از حالت عادی متفاوت است.

پروتئین واکنش C (CRP): CRP بالا نشان دهنده التهاب در بدن انسان است.

میزان رسوب دهی Erythrocyte: این آزمون غیرمستقیم میزان التهاب بدن را اندازه گیری می کند.

درمان

بیماری های خودایمنی چگونه درمان می شوند؟

بیماری های خود ایمنی مزمن و بدون درمان هستند. درمان شامل تلاش برای کنترل روند بیماری و از بین بردن علائم است، به ویژه در هنگام فعال شدن بیماری.

 

مداخلات پزشکی عبارتند از:

 

داروهای سرکوب کننده ایمنی

هورمون جایگزین درمانی، در صورت لزوم

انتقال خون، اگر خون آسیب دیده باشد

داروهای ضد التهاب، اگر مفاصل آسیب دیده باشند